Telus

Vous pouvez partager vos connaissances en l’améliorant (comment ?) selon les recommandations des projets correspondants.

Consultez la liste des tâches à accomplir en page de discussion.

Une réorganisation et une clarification du contenu paraissent nécessaires. Discutez des points à améliorer en page de discussion ou précisez les sections à recycler en utilisant {{section à recycler}}.

Telus (TSX : , NYSE : ) est une compagnie canadienne de télécommunications, le deuxième plus grand opérateur de télécommunications du pays après Bell Canada, avec 8,4 milliards de dollars canadiens de revenu annuel, 4,7 millions de lignes d’accès au réseau, 1,05 million d’abonnés d’Internet, et 4,5 millions d’abonnés mobiles. La compagnie fournit un éventail de câble et de produits sans fil de télécommunications et des services comprenant des données, IP, voix, vidéo, et services de divertissement. C’est le fournisseur local primaire de service téléphonique (ILEC) dans l’Alberta, la majeure partie de la Colombie britannique, ainsi que dans certaines parties du Québec oriental près de la ville du Québec et dans la région de Gaspé ; il concurrence Bell et d’autres compagnies de téléphone comme CLEC dans beaucoup de régions du Canada qui se trouvent en dehors des zones ILEC de Telus.

L’histoire de Telus a commencé par les téléphones du gouvernement d’Alberta (AGT), qui a été mis en place par le gouvernement provincial d’Alberta sous le parti libéral provincial en 1907 pour acquérir et améliorer les opérations de Bell Canada dans la province qui étaient limité et insatisfaisant pour les trafics croissants ; le gouvernement a estimé que Bell avait négligé cette région en faveur du Canada central. AGT a alors été commissionné pour développer des services téléphoniques pour la province entière. Edmonton, cependant, avait déjà un opérateur de téléphone possédé par la ville : EdTel, qui avait passé un contrat pour la longue distance avec AGT.

Des tensions ont éclaté entre AGT et EdTel au début des années 80, car EdTel a voulu plus de revenus pour le trafic qu’il a produit pour AGT. Sans bonne volonté de la part d’AGT pour négocier, EdTel a commencé à brouiller les disques de facturation de sorte qu’AGT ne puisse pas affiché ses appels meat tenderizer chemical. AGT a répondu en redirigeant tous les appels provenant d’EdTel vers d’autres opérateurs customize a football uniform, qui ont verbalement demandé aux visiteurs le numéro qu’ils appelaient. Par la suite, les compagnies sont convenu d’un arrangement plus équilibré.

Le nom de marque Telus a été employé la première fois en 1990 comme nouveau nom pour l’ancien AGT après qu’il fut privatisé par le gouvernement provincial d’Alberta. En 1995, Telus a acheté EdTel à la ville d’Edmonton, finissant l’ère de l’actionnariat de l’État dans les télécommunications de l’Alberta et continuant la déréglementation du marché des télécommunications déjà en marche. Cette déréglementation a également ouvert le marché à la concurrence pour des compagnies telles que les communications de Rogers, Bell Canada, Primus Canada, et beaucoup d’autres ; en même temps, les technologies naissantes telles que les téléphones cellulaires, les réseaux de fibre optique et le service d’Internet ont forcé le nouveau Telus à élargir fortement et rapidement ses offres. En 1996, la “marque principale” Telus a été présentée, apportant à ses produits et à ses filiales une identité unifiée. Les marques de téléphone d’EDtel et d’AGT ont été supprimées.

Une nouvelle version de Telus a été formée en janvier 1999 par l’intermédiaire de la fusion de la filiale générale de téléphone et d’électronique BCTel (issue d’une partie des activités de communications de Verizon), l’ancien fournisseur de service de télécommunications en monopole en Colombie britannique, et la version d’Alberta-seulement de Telus. Bien que BCTel ait été la plus grande des deux compagnies qui fusionnement, la nouvelle entité choisie pour garder son nom est Telus, en abandonnant les limitations régionales du BCTel stigmatisé, tout en augmentant son extension pour concurrencer sur une échelle nationale et internationale. Telus a également déplacé la plupart des fonctions d’administration en Alberta pour tirer profit des impôts inférieurs et d’une main-d’œuvre moins union-orientée. Le nouveau Telus, cependant, a déplacé ses sièges sociaux à Burnaby thermos water bottle, les anciens sièges sociaux de BCTel.

Jusqu’en 2000, Telus et ses prédécesseurs — AGT et B.C.Tel — avaient été associés avec sept autres compagnies canadiennes de téléphone dans ce qui a commencé comme le système de téléphone du Transport-Canada puis est devenu Télécommunication Canada, il était allié avec Stentor. En 2000, Telus a décidé de concurrencer Bell Canada, faisant dissoudre l’alliance avec Stentor.[citation requise] Bell Canada, à son tour, est entré dans les territoires de Telus pour le concurrencer.

En mars 2000, Telus a obtenu une participation majoritaire dans QuébecTel, un fournisseur de service local au Québec méridional (QuebecTel qui avait précédemment été possédé, ainsi que BCTel, par l’Anglo-Anglo-Canadian Telephone Company, qui était une filiale de téléphonie général et d’électronique du Connecticut). Plus tard dans la même année, Telus a fait une acquisition des 6,6-million de lignes de Clearnet, un fournisseur numérique de téléphonie mobile en utilisant la même technologie de réseau cellulaire que Telus basée à Toronto, Ontario, qu’il a combiné avec le réseau mobile de Telus pour former un fournisseur de service sans fil de télécommunications avec la portée nationale. Telus a essayé pour augmenter plus son extension dans le secteur des communications sans fil, en mai 2004, par la division mobile de Telus, la compagnie a fait une offre d’un $1 syracuse football uniforms,1-million pour les télécommunications de Microcell (supports de Fido, d’un réseau de GSM/M et donc non compatible avec celui employé par Telus). L’offre de Telus a été surenchéri par la suite par Rogers, d’après les médias canadiens.

L’honorable Jules A. Brillant acquiert la Corporation de téléphone nationale et procède à l’incorporation de la Corporation de téléphone et valeurs d’utilités publiques de Québec qui, peu de temps après, est constituée en consortium pour prendre le nom de la Corporation de téléphone et de pouvoir de Québec.

La Corporation de téléphone et de pouvoir de Québec fusionne ses réseaux pour former deux filiales : la Compagnie de téléphone Portneuf et Champlain, et la Compagnie de téléphone nationale.

Le siège social de la Corporation de téléphone et de pouvoir de Québec est localisé à Rimouski.

La Corporation de téléphone et de pouvoir de Québec abandonne son statut de holding et devient une société exploitante : la Corporation de téléphone de Québec.

L’Assemblée législative du Québec promulgue une loi spéciale confirmant la raison sociale de la nouvelle entreprise qui portera désormais le nom de Québec-Téléphone.

La Compagnie de téléphone anglo-canadienne, filiale de GTE Corporation, devient actionnaire majoritaire de Québec-Téléphone.

Création d’un nouveau consortium, le groupe QuébecTel Inc. La compagnie de gestion détient des placements dans ses filiales et possède et exploite le deuxième réseau de télécommunications en importance au Québec.

Telus, la deuxième entreprise en importance au Canada dans le domaine des télécommunications, annonce son intention d’acquérir 70 % des actions du Groupe QuébecTel. Le président et chef de la direction de QuébecTel, Hugues Saint-Pierre, est nommé au sein de l’équipe de direction de Telus.

Les actionnaires de QuébecTel votent majoritairement en faveur de la transaction qui confirme la fusion de QuébecTel et de Telus.

Telus acquiert Clearnet Communications Inc. et devient alors le plus important fournisseur en téléphonie sans fil au Canada.

Telus lance un vaste programme d’options d’achat d’actions accessible à ses 26 000 employés.

QuébecTel devient Telus Québec.

Lukanka

La Lukanka (en bulgare&nbsp customize a football uniform;: луканка) est un saucisson Bulgare, parfois épicé.

La Lukanka est un saucisson semblable au Soudjouk personalized football t shirts, semi-séché stainless steel jar, a forme cylindrique aplatie. L’intérieur est de couleur brun-rouge. Le mélange de petits morceaux de viande et de graisse donne à la Lukanka une structure granuleuse.

Traditionnellement, la Lukanka est faite de viande de porc, de veau et d’épices (poivre noir, cumin) et de sel. L’ensemble est haché et fourré dans un boyau de vache séché. Après la farce, le saucisson cylindrique est mis à sécher pendant environ 40 à 50 jours. Pendant le processus de séchage, la Lukanka est pressée afin d’acquérir sa forme aplatie caractéristique. La Lukanka est habituellement tranchée finement et servie froide lors de l’apéritif ou en entrée gold football socks.

Les qualités gustatives de la Lukanka dépendent des caractéristiques naturelles de la région où elle est produite et de la microflore de l’environnement géographique local. Elle est produite dans plusieurs régions de la Bulgarie, la plupart d’entre elles sont situées dans le centre du pays, au pied de la chaine de montagnes du Grand Balkan, notamment dans les régions de Smyadovo, Panagyurichté et Karlovo. La Karlovska Lukanka est une dénomination protégée au niveau local par l’office des brevets de la République de Bulgarie. La Panagyurska Lukanka est reconnue, au niveau de l’Union européenne, sous l’appellation de spécialité traditionnelle garantie.

Arvydas Eitutavičius

Arvydas Eitutavičius (born 18 September 1982 in Klaipėda, Lithuanian SSR) is a Lithuanian professional basketball player tenderizer for beef, who last played for Dzūkija Alytus of the Lithuanian Basketball League. He attended Norfolk Collegiate School and Laurinburg Institute before enrolling to American University to play college basketball for the Eagles. Subsequently he pursued a professional career, playing for several clubs in Europe. Eitutavičius is a point guard.

Eitutavičius left his homeland in 2001 to play high school basketball in the United States. He attended the Norfolk Collegiate School in Norfolk customize a football uniform, Virginia for a year and the Laurinburg Institute in North Carolina for another year before enrolling into NCAA Division I’s American University based in Washington, D.C. He saw little playing time during his freshman and sophomore years, but became the team’s starting shooting guard in his junior and senior years. As a senior, he recorded 25.3 minutes, 11.6 points, 2.7 rebounds, 2.1 assists per game.

After graduation, he signed with Ciudad Real, a minor Spanish basketball team playing in Liga EBA. After starring in 24 games, Eitutavičius then played for CB Tíjola of the second–tier LEB league. There, however, he played only 2 games and recorded 12 points, 8 rebounds and 4 assists in 2 games. In 2008, he returned to his homeland and played for BC Neptūnas. He appeared in 29 games for the club averaging 13.0 points per game, 3.9 rebounds per game, 3.1 assists per game and 1.1 steals per game in 28.8 minutes per game.The following season, he moved to Cholet Basket playing in Pro A. That season, his team won the Pro A championship and he was an important bench player for the team, averaging 6.8 points, 1.4 rebounds and 1.8 assists per game. He also debuted in Eurocup that season, averaging 9 upholstery fabric.8 points, 2.7 rebounds and 2.2 assists per game.

After the championship season, Eitutavičius signed with the Greek basketball club Iraklis. He appeared in 24 games for the club averaging 7.5 points, 2.1 rebounds, 1.5 assists and 0.9 steals per game on 25.5 minutes per game. In the subsequent years, he moved around Eastern and Central Europe, playing in Czech Republic, Ukraine and Poland. In 2013, he once again returned to his homeland to play for BC Neptūnas wholesale yoga socks. He appeared in 17 games for the club averaging 4.1 points per game, 2.1 rebounds per game and 2.2 assists per game in 16.8 minutes per game. In August 2014 Eitutavičius returned to Anwil Włocławek.

Eitutavičius was a candidate to represent the Lithuania national basketball team at the 2010 FIBA World Championship. He played for the reserve team and was invited by coach Kęstutis Kemzūra to join the main roster. He, however, was released from the team one week prior to the start of the championship.

Spediteurs-Sammelladungs-Konferenz

Die so genannte Spediteurs-Sammelladungs-Konferenz (SSK) bestand aus Speditionsunternehmen

kelme Goalkeeper Suits

KELME Football Goalkeeper Long-Sleeve Suit Soccer Jersey Set

BUY NOW

49.99
29.99

, die sich im nationalen österreichischen Sammelladungsverkehr für Stückgut betätigten, und veröffentlichte in einer bis 2007 jährlich erschienenen, gedruckten Broschüre die aktuellen Tarife für den Transport von Stückgut; auch eine Liste der Mitgliedsfirmen war darin enthalten. Es gab auch Computerprogramme zur Tarifberechnung nach SSK. Die SSK war bis 2007 in der Rechtsform einer Gesellschaft nach bürgerlichem Recht organisiert und beim Zentralverband der Spediteure (ZV, jetzt: Zentralverband Spedition & Logistik) angesiedelt.

Die SSK-Rahmenübereinkunft existierte etwa seit den 60er Jahren keineswegs geheim und umfasste zunächst sowohl den nationalen österreichischen als auch den grenzüberschreitenden Stückgutverkehr; im Zusammenhang mit dem EU-Beitritt Österreichs wurde die Rahmenübereinkunft im Jahr 1994 auf den innerösterreichischen Sammelladungsverkehr beschränkt. Gemäß Beschluss des Oberlandesgerichtes Wien als Kartellgericht vom 2. Februar 1996, 4 Kt 79/95-12, wurde festgestellt, dass die von den Mitgliedern des Zentralverbandes der Spediteure im Jahr 1994 gegründete Spediteurs-Sammelladungs-Konferenz (SSK) ein Bagatellkartell im Sinn des § 16 Kartellgesetz darstellt. Die an der SSK beteiligten Unternehmen beriefen sich auch 2010 nach der Einleitung des Geldbußenverfahrens (siehe unten) darauf, dass es sich bei der SSK um ein zulässiges und angemeldetes Bagatellkartell gehandelt habe. Die betroffenen Unternehmen waren aufgrund des offiziellen Charakters der SSK und der Tatsache, dass sie öffentlich bekannt war, der Ansicht, an keinem illegalen Kartell oder an verbotenen Preisabsprachen teilgenommen zu haben und habe sich diesbezüglich auf den Zentralverband der Spediteure verlassen, dessen Kernaufgabe es gewesen sei, zu prüfen, ob die Kriterien für ein zulässiges Bagatellkartell vorliegen customize a football uniform.

Die Bundeswettbewerbsbehörde (BWB) leitete aufgrund eines Kronzeugenantrags der Österreich-Tochter von Schenker AG im Jahr 2007 Ermittlungen ein und beantragte 2010 beim Kartellgericht Geldbußen gegen die beteiligten Unternehmen mit Ausnahme des Kronzeugen. Laut BWB sollen 42 österreichische Spediteure von 1994 bis 2007 ein professionell organisiertes Preis- und Absprachenkartell in Sachen Stückgutsammelladungen im Straßentransport gebildet haben goalkeeper gloves sizes. Daneben soll – ebenfalls laut BWB – die SSK seit 1999 mit dem Schienen-Spediteur Rail Cargo Austria einem weiteren Kartell für das Sammelladungsgeschäft auf der Schiene nachgegangen sein.

Das Oberlandesgericht Wien als Kartellgericht wies mit Beschluss vom 22. Februar 2011 in erster Instanz den Geldbußenantrag der BWB mit der Begründung ab, dass die Unternehmen kein Verschulden treffe, wenn sie auf die Weitergeltung der Kartellgerichtsentscheidung aus dem Jahr 1996 vertrauten (nicht vorwerfbarer Verbotsirrtum).

Der österreichische Oberste Gerichtshof richtete am 5. Dezember 2011 zu dieser Rechtsfrage ein Vorabentscheidungsersuchen an den EuGH. Die darauf ergangene Vorabentscheidung des EuGH vom 18. Juni 2013 fiel zuungunsten der SSK Mitglieder aus. Entgegen der Ansicht des Oberlandesgerichtes und abweichend von den Schlussanträgen der Generalanwältin antworteten die Luxemburger Richter auf die Fragen des Obersten Gerichtshofs sinngemäß, dass sich bei Preisabsprachen niemand damit entschuldigen könne, dass er sich aufgrund eines Rechtsrats einer Anwaltskanzlei oder der Auskunft der Behörde selbst über die Rechtmäßigkeit seines Verhaltens geirrt habe.

In der Transportbranche gab es mehrere, der SSK ähnliche Konferenzen, Absprachen und Wettbewerbsbeschränkungen, unter anderem folgende:

Decamerone

De Decamerone (ondertitel: Prencipe Galeotto) is een verzameling van 100 verhalen die de Italiaanse dichter en geleerde Giovanni Boccaccio schreef, waarschijnlijk in de periode 1349–1360. Dit middeleeuws allegorisch werk wordt als zijn meesterwerk beschouwd en geldt stilistisch als een van de mooiste werken uit de Italiaanse literatuur.

De Decamerone bestaat uit honderd novellen, verteld door drie mannen en zeven vrouwen tijdens een veertien dagen durend verblijf op een buitenplaats, op de vlucht voor de pest die in Florence woedt. De titel zelf is een samenstelling van de twee Griekse woorden δέκα, deka (tien), en ἡμέρα, hemera (dag), en verwijst naar de tien dagen waarop verhalen verteld worden. De vrijdag werd doorgebracht met gebed en ook de zaterdag werden er geen verhalen verteld omdat de dames die dag besteedden aan hun toilet. De naam die Boccaccio aan zijn werk gaf was waarschijnlijk geïnspireerd door Hexameron, een titel die frequent gebruikt werd voor theologische werken die de schepping in zes dagen als onderwerp hadden.

De Decamerone is berucht om zijn erotische verhalen, en om de pittige humor en spot met de geestelijkheid en de gezagdragers; daarnaast is het een opvallend zorgvuldig geconstrueerd boek met alle verhalen passend in een raamvertelling. Het is een werk dat bepalend was voor de Italiaanse prozaliteratuur van de 14e eeuw en op die manier mee aan de basis lag van het moderne Italiaans.

Vroeger dacht men dat Boccaccio de Decamerone geschreven zou hebben voor Johanna I van Napels en aan haar hof, maar dit is achterhaald door modern onderzoek. Men is niet zeker over het precieze tijdstip waarop Boccaccio aan de Decamerone begon te schrijven, maar het was waarschijnlijk niet voor het einde van de pestepidemie in Florence in de lente van 1349. De uitbraak van de pest in Florence in 1348 wordt algemeen aanvaard als een terminus post quem. De datum waarop het werk klaar was is moeilijker vast te stellen; de schrijver zegt in zijn epiloog zelf dat hij er lang aan werkte en in de proloog bij dag vier reageert hij op de kritiek die op zijn (onafgewerkte) werk werd gegeven. Het heeft dus zeker een poos geduurd voor het werk klaar was. Recente studies hanteren data tussen 1351 en 1360, vroeger ging men uit van 1353 (Giuseppe Billanovich). De laatst mogelijke einddatum wordt tegenwoordig op 1360 gesteld naar een brief gedateerd op 1 juli 1360, van Francesco Buondelmonte aan Giovanni Acciaiuoli waaruit met zekerheid het bestaan van een codex van de Decamerone blijkt. In de periode dat hij de Decamerone schreef, ondernam Boccaccio verschillende reizen als ambassadeur van Florence, onder meer naar Ravenna, Forlì, Padua, Romagna, Tirol, Avignon en Milaan.

Het oudste overblijvende segment kan gedateerd worden op de vroege jaren 1360, het is het “frammento magliabechiano” (Florence, Biblioteca Nazionale Centrale, MS II II 8, fols. 20-37). Het fragment bevat de afsluiting van de dagen I-IX en een novelle, namelijk de IX, 10, het verhaal van Pietro die aan Donno Gianni vraagt om zijn vrouw te veranderen in een merrie. Een proloog heeft het over de auteur die op dat moment nog gezond en wel in leven was. Dit fragment zou een van de boekdeeltjes kunnen zijn die circuleerden onder de rijke Florentijnen geassocieerd met het hof in Napels van het Huis Anjou-Sicilië. Uit dezelfde tijd stamt het zogenoemde “Parigiano” (Parijse) handschrift. Tekstueel sterk verwant aan het Parigiano is het “Manelli” handschrift uit 1384. (Voor een beschrijving van de handschriften zie bij Publicaties).

Ook het Berlijnse handschrift is een van de oudste versies (ca. 1370), maar wijkt tekstueel nogal af van het Parigiano en het Manelli. Men gaat er tegenwoordig van uit, dat het Berlijnse een verbeterde versie is, waarin Boccaccio zijn taalgebruik bijstelde. Elk van deze versies werd, zoals het gebruikelijk was, verder gekopieerd zodat men vandaag een dertigtal ervan tot de Parigiano familie rekent en een twintigtal tot de Berlijnse.

De Decamerone werd ook duchtig gekopieerd voor commerciële doeleinden. Zo werden in en omstreeks 1409 minstens 15 kopieën geschreven door Ghinozzo di Tommaso Allegretti van Siena gedurende zijn ballingschap in Bologna, zoals blijkt uit de colofon (fol. 187r) van een exemplaar bewaard in Cologny in de Bibliotheca Bodmeriana als MS Bodmer 38. Ghinozzo deed dit ongetwijfeld om zich een inkomen te verzekeren.

Na de introductie van de drukpers in Italië in 1464 door Arnold Pannartz en Konrad Sweinheim werd de Decamerone al snel een geliefd werk bij de drukkers. Voor een overzicht van de incunabelen zie bij Publicaties. De eerste gedrukte uitgave customize a football uniform, naar haar colofon de “Deo gratias” genoemd, dateert van ca. 1470 en werd uitgegeven in Napels, maar Venetië zou zeer snel het meest belangrijke centrum voor de publicatie van de Decamerone worden. De onderzoekers hebben lange tijd gedacht dat de “Deo gratias” gebaseerd was op het Manelli-manuscript. Later onderzoek wees echter uit dat het gebaseerd was op het Berlijnse, en ook dat verdwenen passages uit het Berlijnse handschrift waarschijnlijk werden herschreven op basis van de “Deo gratias”. In de beginperiode publiceerde men de tekst die beschikbaar was zonder veel aandacht te besteden aan de oorsprong ervan. Pas in de zestiende eeuw ondernam men pogingen om terug te gaan naar de originele tekst van Boccaccio, onder invloed van Pietro Bembo en Jacopo Sannazaro, maar ingrepen van de inquisitie zouden de tekst grondig verminken (zie ook bij Receptie).

Vanaf de 18e eeuw begonnen de drukkers in Italië terug het originele werk van Boccaccio te publiceren. De vraag naar de originele versie was groot, omdat de tekst werd aangezien als het beste voorbeeld van het Toscaanse proza. In het begin werd op het titelblad nog de naam van drukkers in Amsterdam gebruikt, maar in realiteit waren de boeken gedrukt in Napels. In 1761 werd het werk gedrukt in Lucca en die editie wordt gezien als het beginpunt voor de moderne studie van de tekst. Ze was gebaseerd op het Manelli manuscript dat minutieus gevolgd werd en de standaard zou worden voor alle uitgaven in de volgende honderd jaar. Het is pas in de late negentiende eeuw dat men het Berlijnse manuscript als tekstbasis zal gaan gebruiken.

Het is pas in de vroege twintigste eeuw dat de geleerden tot de conclusie komen dat er niet zoiets is als de originele tekst, maar dat er verschillende originele teksten zijn die het gevolg zijn van revisies door de auteur. In 1933 stelde Michele Bardi, dat de Berlijnse tekst een autograaf was, maar dit werd pas na de Tweede Wereldoorlog gepubliceerd door zijn assistent Alberto Chiari, een publicatie die echter onopgemerkt voorbijging. Pas in 1962, na een studie van het Berlijnse manuscript door Vittore Branca en Pier Giorgio Ricci, werd het als vaststaand erkend dat het Berlijnse manuscript door Boccaccio zelf geschreven werd in zijn laatste levensjaren.

Volgens Branca zijn er dus twee authentieke teksten, de Parigiano en de Berlijnse. De Parigiano is de tekst van de “jonge” Boccacio, de Berlijnse die van de ca. twintig jaar oudere man. De jongere versie is formeler en leunt sterker aan bij de klassieke en Latijnse prozastructuren. In de mature versie gebruikt Boccaccio een meer persoonlijke stijl die waarschijnlijk sterker aanleunt bij de toenmalig gesproken volkstaal en die kleurrijker en expressiever is dan de jongere versie. Branca verwachtte trouwens dat er nog andere “authentieke” versies zouden opduiken naarmate de studie van de bewaarde manuscripten vorderde. Het begrip “authentiek” voor een werk dat via handschriften werd overgeleverd moet men daarenboven relativeren. Een werk zoals de Decamerone werd overgeschreven van de moederkopie die door de auteur werd gemaakt. Bij het overschrijven werden zeer regelmatig wijzigingen geïntroduceerd, maar ook de moederkopie werd door de auteur regelmatig bijgewerkt. Op die manier ontstonden (volgens Branca) meer dan 6000 verschillende versies.

De Decamerone werd geschreven tussen 1349 en 1351(?) en speelt zich dus af tijdens de periode van de Zwarte Dood (of de pest), die Florence trof in 1348. Boccaccio’s vader, stiefmoeder en veel van zijn vrienden stierven dat jaar aan deze ziekte. Het 14e-eeuws Italië werd ook geteisterd door hongersnoden en oorlogen die de verspreiding van epidemieën zoals de pest nog in de hand werkten. Het resultaat van dit alles was een aanzienlijke vermindering van beschikbare arbeiders en vaklieden, en daarbij kwam dan nog de ineenstorting van de financiële structuur. De koopmansklasse werd fundamenteel voor de samenleving, en onderhield relaties met de adel en de aristocratie.

Dit is de achtergrond waartegen de Decamerone zich afspeelt. Boccaccio beschrijft het leven van de rijken die zich van de pest trachten te isoleren, en die hun gewone leven willen leiden ook al was het bestemd om te worden afgebroken door de onvermijdelijke ziekte. De pest had op sociaal, economisch, religieus en politiek gebied een enorme invloed op het toenmalige Europa. Het is in dit kader van wanhoop, waanzinnig hedonisme en verandering dat de verhalen van de Decamerone worden verteld. De tien jongelui die in de Decamerone Florence ontvluchten, behoren tot de menigte van burgers die hun huizen in de stad verlaten en zich naar het platteland of naar het buitenland begeven. Ze nemen hun toevlucht in een villa op de heuvels en besteden hun tijd aan het vertellen van een verhaal per dag per persoon.

Een thema dat frequent voorkomt in de Decamerone is het thema van de waanzin, maar dan vooral de waanzin veroorzaakt door de verliefdheid. Met deze waanzin wordt de spot gedreven en dikwijls loopt het verhaal dramatisch af voor een van de geliefden.

De liefde is voor Boccaccio de bijzonderste natuurkracht, die de mens niet kan onderdrukken en die zowel vreugde en genot als pijn brengt. De liefde werkt voor elk mens, in alle sociale klassen, en veroorzaakt vaak conflicten en problemen omdat ze botst met culturele gewoontes en sociale structuren. De deugd bestaat voor de auteur niet uit het onderdrukken van natuurlijke instincten, maar uit het vermogen om die instincten te volgen en toch te beheersen. Een standpunt dat zich ver verwijdert van dat van de Kerk.

Volgens Boccaccio wordt het leven gestuurd door twee krachten: de natuur en het lot of fortuin, dikwijls voorgesteld als de geblinddoekte dame Fortuna. In de inleiding van de tweede novelle van de zesde dag zet Boccaccio dit uitgebreid uiteen en noemt hij natuur en fortuin de twee regeerders van de wereld. De mens krijgt van de natuur zijn gaven, instincten, intelligentie, afkomst en sociale rang, en dame Fortuna creëert de omstandigheden, gunstige of ongunstige, van de externe wereld waarin hij leeft, en het is de combinatie van beide krachten die het leven van de mens bepaalt. Een aantal voorbeelden daarvan zijn terug te vinden in dag vier. Het thema van de vierde dag is de liefde die dramatisch eindigt. We vinden op die dag dan ook typische voorbeelden van Fortuna die triomfeert over de natuur (liefde) en een aantal verhalen (3, 4 en 5) waar de liefde duidelijk als waanzin wordt voorgesteld.

Ook alle menselijke eigenschappen komen aan bod in het werk: de spotlust (Chichibio, VI, 4), de wrede gewetenloosheid van een Ciapeletto (I,1), de naïviteit van Andreuccio van Perugia (II, 5) en van Calandrino (VIII, 3), de scherpzinnigheid en het bedrog (Broeder Cipolla, VI,10), grappigheid en vrolijkheid zoals in het verhaal van de abdis (IX, 2) en de intelligentie in de verhalen van de bakker Cyste (VI, 2) en van de jood Melchizedek (I, 3).

Het werk heeft een dubbele achtergrond: enerzijds reflecteert het de denkwereld en de moraal van de mercantiele burgerij, de toonaangevende klasse in het Florence van die tijd, maar anderzijds treden ook de ideeën van de aristocratie en de ridderidealen nog duidelijk op de voorgrond. Zo komen in een aantal verhalen thema’s zoals hoofsheid, vrijgevigheid, loyaliteit en deugd aan bod. Een aantal voorbeelden hiervan zijn terug te vinden in de verhalen van de tiende dag waarmee het boek eindigt. De Decamerone schetst op die wijze een prachtig beeld van de tijd van Boccaccio waarin de tegenstelling tussen de hoofse wereld van de kwijnende aristocratie met haar ridderidealen en de wereld van de opkomende vitale burgerij treffend geïllustreerd wordt.

Doorheen het werk is de hypocrisie en de corruptie van de geestelijkheid ook een veelvuldig terugkerend thema, Boccaccio doet blijkbaar helemaal geen moeite om zijn antiklerikalisme te verbergen.

Het werk vertelt het verhaal van tien jongelui van de hogere sociale klasse die Florence ontvluchten tijdens de pestepidemie van 1348 en zich terugtrekken op een villa in de heuvels buiten Fiesole wholesale soccer shoes. Het gezelschap brengt de dag door volgens strikte regels en ze verdelen hun tijd over musiceren, dansen en spelletjes. De namiddag, na de siësta, wordt besteed aan het vertellen van verhalen, één verhaal door elk. Ook dit verloopt volgens een vastgelegd ritueel: elke dag wordt er na de vertelsessie een koningin of koning aangesteld door de vorige koningin of koning, die het thema van de volgende dag zal vastleggen. Iedereen moet dan een verhaal vertellen rond dit thema behalve Dioneo, de jongste van het gezelschap die, telkens als laatste, een verhaal naar eigen keuze mag vertellen. De eerste dag met Pampinea als koningin wordt er nog geen thema opgelegd en is de keuze voor iedereen vrij. Op de achtste dag besluit de nieuwe koningin Emilia dat ook de volgende dag iedereen de vrije keuze zal hebben.

Het werk bestaat naast de proloog en de epiloog uit tien dagen die telkens beginnen met een korte beschrijving van wat de jongelui doen voor de vertelsessie, vervolgens komen de tien verhalen van de dag en de dag wordt afgesloten met de aanstelling van de nieuwe bewindvoerder voor de volgende dag en het vastleggen van het volgende thema. De dag wordt beëindigd met een lied waarvan de tekst is opgenomen.

De eerste dag wijkt af van dit schema omdat het verhaal eerst wordt gesitueerd.

De groep van tien Florentijnse jongeren, bekend als de Brigata, bestaat uit zeven vrouwen en drie mannen, die elk een allegorische rol vervullen: Pampinea, Filomena, Neifile, Filostrato, Fiammetta, Elissa, Dioneo, Lauretta, Emilia en Panfilo. De vrouwen zouden volgens sommigen voor de vier kardinale deugden staan: (Prudentia: voorzichtigheid, verstandigheid en wijsheid; Iustitia of rechtvaardigheid; Temperantia: gematigdheid, zelfbeheersing; Fortitudo: moed, sterkte) of een van de drie goddelijke deugden (Geloof, Hoop en Liefde). De mannen vertegenwoordigen mogelijk de driedeling van de ziel: Rede, Woede en Lust. De auteur schrijft in de inleiding dat hij de ware namen van de leden van de Brigata achterhoudt, omdat hij niet wil dat ze zich in de toekomst zouden schamen over de verhalen die zullen verteld worden in het boek. De identificatie van de vertelsters met de deugden gaat terug op de Comedia delle nimfe fiorentine van Boccaccio waar de zeven nimfen die eveneens verhalen vertellen, expliciet worden geïdentificeerd als de zeven deugden.

De vertellers, in de volgorde waarin Boccaccio ze voorstelt, zijn:

Behalve de fictieve vertellers worden ook heel wat personages in het boek vermeld die echt bestaan hebben, zoals Giotto di Bondone, Guido Cavalcanti, Saladin en Koning Willem II van Sicilië. Onderzoekers zijn er zelfs in geslaagd om het bestaan van minder bekende personages, zoals de bedriegers Bruno en Buffalmacco en hun slachtoffer Calandrino, aan te tonen. Nog andere fictieve personages zijn gebaseerd op echte mensen, zoals de Madonna van Fiordaliso in verhaal II, 5, die is afgeleid van een Madonna Flora die leefde in de rosse buurt van Napels.

De Decamerone begint met een proloog, waarin de auteur uitlegt dat hij het verhaal geschreven heeft uit dankbaarheid aan diegenen die hem hebben geholpen tijdens het liefdesverdriet dat hij moest doorstaan omwille van een “verheven en edele liefde” en met de bedoeling van anderen op dezelfde manier te helpen. Hij denkt hierbij in de eerste plaats aan vrouwen. Vrouwen, zo zegt hij, zijn onderworpen aan de wil van hun familie en zijn ook tot inactiviteit gedwongen door hun omgeving. Mannen, daarentegen, kunnen wanneer zij verteerd zijn door passie, hun toevlucht nemen tot jagen, gokken, zakendoen, enz. Vrouwen zijn “opgesloten binnen de nauwe grenzen van hun kamers… willen een ding en tegelijkertijd ook het tegenovergestelde”. De auteur presenteert zijn verhalen, verteld door een “waardige” groep van zeven vrouwen en drie mannen, met de bedoeling deze door liefde afgeleide vrouwen bezig te houden en hun instructie te geven. In de verhalen kunnen immers “nuttige adviezen” gevonden worden die de dames zullen helpen “te herkennen wat moet worden vermeden en ook wat moet worden nagestreefd” om de pijn van de liefde te verlichten.

Boccaccio begint zijn raamverhaal met een beschrijving van de pestepidemie die Florence trof in 1348. In aansluiting daarop vertelt hij hoe de zeven dames elkaar op een morgen toevallig ontmoeten in de Basilica di Santa Maria Novella en hoe Pampinea een pleidooi houdt om met zijn allen uit Florence weg te trekken. De zeven jongedames willen hier dadelijk op ingaan, maar Filomena, de voorzichtigste van hen allen zegt Boccaccio, pleit ervoor om een aantal mannen mee te nemen omdat vrouwen alleen zoiets niet tot een goed einde kunnen brengen. Even toevallig komen net op dat moment drie jongelui de kerk binnen op zoek naar hun dames die zich onder de zeven jongedames bevinden cell phone underwater case. De drie gaan snel akkoord om de dames te vergezellen en de morgen daarop, op een woensdag, verlaat het gezelschap Florence.

Aangekomen bij een villa op twee mijl van Florence doet Pampinea haar voorstel om dagelijks een koningin of koning aan te duiden, waarop zijzelf als eerste koningin wordt uitgekozen. Daarna worden de taken van het personeel geregeld en trekken de jongelui de tuinen in tot het tijd is voor het diner. Na de maaltijd wordt er gemusiceerd, gezongen en gedanst, en vervolgens trekt het gezelschap zich terug voor de siësta.

Na de siësta stelt Pampinea aan het gezelschap voor om beurtelings een verhaal te vertellen, en omdat niemand de gelegenheid heeft gehad een verhaal voor te bereiden wordt er voor de eerste dag geen thema opgelegd. Het gezelschap installeert zich in de schaduw in de tuin en de eerste vertelsessie kan beginnen. Hoewel er geen thema is opgegeven, handelen zes van de verhalen over een persoon die een andere censureert, en de andere vier zijn satires op de Katholieke Kerk.

Na haar laatste verhaal stelt Pampinea Filomena aan als koningin voor de volgende dag en draagt het bewind over. Filomena legt het thema voor de volgende dag vast.

De andere dagen worden op identieke manier doorgebracht met een wandeling in de morgen, gevolgd door het middagmaal. Daarna wordt er gemusiceerd, gezongen en gedanst, en na een verkwikkende siësta installeert de groep zich voor de vertelsessie. Na de verhalen wordt de koningin voor de volgende dag aangeduid, die dan het thema vastlegt.

De lijst hierbij geeft een overzicht van de bewindvoerders en het verhaalthema van elke dag.

Bij het begin van dag vier geeft Boccaccio de kritiek weer die blijkbaar al op zijn werk gespuid was. Hij schrijft hier voornamelijk dat “enkele lieden die zijn verhalen gelezen hebben” van oordeel zijn dat hij probeert de vrouwen te charmeren en daarbij de echte kunst achterwege laat en dat hij er beter zou aan doen om “bij de Muzen op de Parnassus” te blijven. Hij stelt dan ook dat hij de critici dadelijk van antwoord wil dienen omdat zij zich aanmatigen kritiek te spuien op een werk waarvan nog maar drie van de tien delen afgewerkt zijn en op die manier het werk in diskrediet zouden kunnen brengen voor het voltooid is.

Om zijn critici het zwijgen op te leggen vertelt hij zelf ook het verhaal van Filippo Balducci, dus eigenlijk de 101ste vertelling in zijn werk. Het verhaal gaat over een vader die zijn zoon ver weg van de wereld opvoedt maar hem op zijn achttien jaar voor het eerst meeneemt naar Florence. Na alle paleizen en kerken ziet die daar voor het eerst een groep meisjes en wil onmiddellijk zo een schepsel meenemen naar zijn kluis. Boccaccio gaat dan verder met te verdedigen dat hij zijn boek schrijft voor de vrouwen en zoveel aandacht aan hen besteedt en hij zegt dat “diegenen die de vrouwen niet beminnen en niet de aandrang voelen om door hen bemind te worden hem rustig mogen hekelen”. Hij gaat verder met te verklaren dat hij zich niet zal schamen genoegen te vinden in die dingen waarin ook Guido Cavalcanti, Dante Alighieri en messire Cino van Pistoia behagen konden scheppen. En wat de Muzen betreft zegt hij dat het eveneens vrouwen zijn en dat hij om de vrouwen te behagen trouwens bij de Muzen te rade gaat.

Boccaccio herhaalt in deze proloog bij dag vier eigenlijk het standpunt dat hij innam in de proloog van het werk. Het feit dat hij deze proloog toevoegde aan dag vier toont alleszins aan dat het werk al voor het klaar was heftige reacties uitlokte.

Het tiende verhaal van de tiende dag, het laatste van het werk dus, gaat over “Griselda” of “De markies van Saluzzo”. Dit verhaal neemt als afsluiter een bijzondere plaats in, maar tevens als bijzondere beschrijving van de hoge moraliteit van een vrouw. Francesco Petrarca, vriend en voorbeeld van Boccaccio herkende de intrinsieke kwaliteit van deze vertelling en schreef een eigen versie in het Latijn: De insigni oboedientia et fide uxoria. Hiermee wou hij het verhaal veredelen om het, door een perfecte stijl, acceptabel te maken voor het internationale humanistische publiek. Petrarca maakt er een soort parabel van die de relatie tussen God en de gehoorzame mens illustreert zoals het Bijbelse verhaal van Job dat deed. Dankzij de herwerking van Petrarca en de meer getrouwe vertaling door Leonardo Bruno Aretino wordt dit verhaal in de literaire en universitaire kringen onmiddellijk bekend en geaccepteerd en zal tientallen keren worden naverteld.

Tussen 1385 en 1389 wordt deze novelle door Philippe de Mézières geïntegreerd in zijn Livre de la vertu du sacrement de mariage et réconfort des dames mariées; in het Engels vinden we het verhaal terug in de Patient Grissel van Thomas Dekker (ca. 1603) en in The Canterbury Tales (eind 14e eeuw) van Geoffrey Chaucer; in het Duits zijn er de Grisardis van Erhart Grosz (1432) en van Albrecht von Eyb (1472), de Historia Griseldis van Heinrich Steinhöwel (1471) en de Marggraf Walther door Johan Fiedler gedrukt in Dresden in 1653. Ook Charles Perrault neemt het verhaal op in zijn Contes en vers in 1695 De novelle werd ook bewerkt voor toneel zoals in Ain schöne Comedi von der demütigkait vnd gehorsame der Weyber gegen jren Ehmännern, zu nutz vnd dienst der Jugent gemacht vnd gstelt van Hans Sachs. Het verhaal lag ook aan de basis van het libretto van Apostolo Zeno uit 1701 dat in een opera wordt verwerkt door Antonio Maria Bononcini die in 1718 werd opgevoerd aan het keizerlijk hof in Wenen en in 1753 werd herwerkt door Carlo Goldoni en op muziek gezet door Antonio Vivaldi.

Na het orgelpunt waarmee hij zijn werk besluit, het verhaal van Griselda, voegt Boccaccio nog een epiloog toe. Hierin verdedigt hij de vrijmoedigheid van zijn verhalen. Hij stelt dat men over alles kan spreken zolang men dat doet in een fatsoenlijke taal en haalt uit naar de huichelarij rond het thema dat hij vrijmoedig beschrijft. Hij verwijst ook naar de schilders die vrijelijk het menselijk naakt schilderen en naar de Bijbel waar de seksualiteit ook dikwijls bijzonder vrijmoedig benaderd wordt. Hij is van mening dat zijn verhalen kunnen schaden of nuttig zijn, afhankelijk van hoe men er naar luistert, zoals de wijn, het vuur en wapens goed en slecht kunnen zijn. Volgens hem zal een verdorven geest altijd een tekst slecht interpreteren en verwijst daarbij naar de verkeerde interpretaties van het “meest eerbiedwaardige geschrift”, de Bijbel.

Met zijn laatste woorden richt de auteur zich tot de dames die goalkeeper gloves nz, naar hij hoopt, zijn werk waardevol zullen vinden:

Boccaccio ontleende de plots voor de meeste van zijn verhalen aan oudere Italiaanse, Franse, Latijnse en andere bronnen. Een deel van het verhaal van Andreuccio van Perugia (Dag II, verhaal 5) ontstond bijvoorbeeld reeds in de tweede eeuw in Efeze. De structuur van het raamverhaal is afkomstig uit de in het Sanskriet geschreven Pañcatantra, daterend van voor 500. Boccaccio kan er via de Latijnse vertaling mee in contact gekomen zijn. Ook de beschrijving van de Zwarte Dood, waarvan Boccaccio zelf getuige was, zou volgens sommigen niet origineel zijn, maar gebaseerd op de Historia gentis Langobardorum van Paulus Diaconus, een monnik die leefde in de achtste eeuw. Anderen zijn van oordeel dat Boccaccio de beschrijvingen van de pest van Thucydides tot Paulus Diaconus wel degelijk kende en eruit putte en ze bewerkte maar ze wel degelijk aanpaste aan het Florence van 1348 en aan het beeld dat hijzelf wou schetsen.

Van een aantal verhalen waar geen vroegere sporen van werden gevonden wordt verondersteld dat ze mogelijk niet door Boccaccio bedacht zijn, maar afkomstig zijn uit lokale orale tradities. Boccaccio zelf zegt dat hij een aantal van de verhalen had horen vertellen. In Dag VII, verhaal 1, bijvoorbeeld, zegt hij dat hij als kind het verhaal van een oude vrouw hoorde.

Zelfs indien Boccaccio de verhaallijnen ontleende uit soms eeuwenoude bronnen, zorgt hij er toch voor dat ze zich afspelen in ‘zijn’ 14e eeuw. Ze zijn dan ook aangepast voor zijn cultuur en zijn tijdgenoten. Wat Boccaccio ook doet, is het combineren van meerdere van die oude verhalen, zoals in Dag II, verhaal 2 en Dag VII, verhaal 7.

Een andere techniek die Boccaccio frequent toegepast is om reeds bestaande verhalen complexer te maken. Een duidelijk voorbeeld hiervan is te vinden in het thema van Dag IX, verhaal 6, dat ook Geoffrey Chaucer gebruikt in zijn The Reeve’s Tale, maar deze Middelengelse auteur volgt de originele Franse bron (een fabliau van Jean de Boves) meer, terwijl Boccaccio nog enkele elementen van eigen vinding introduceert.

De drie hierna genoemde werken zijn de belangrijkste versies in het Italiaans die tot nu toe ontdekt zijn en die aan de basis liggen van de latere handschriften en gedrukte werken.

Daarnaast zijn er nog een aantal andere manuscripten bewaard gebleven, in totaal een honderdtal. Verscheidene van die manuscripten zijn in het Frans. De eerste Franse vertaler Laurent de Premierfait kende geen Italiaans. Het werk werd dan ook eerst van het Italiaans naar het Latijn vertaald door de franciscaan Antonio d’Arezzo. Dit nam drie jaar in beslag en de Latijnse vertaling was klaar op 15 juni 1414. De Franse vertaling was op dit werk gebaseerd. Van de originele Latijnse vertaling van Antonio d’Arezzo is geen exemplaar bewaard gebleven. Hieronder volgt een beperkte lijst van handschriften, de handschriften van de BnF kan men raadplegen via de website Mandragore.

Het werk werd natuurlijk ook in druk uitgegeven. Hierbij vindt men de lijst van de gekende incunabelen.

Reeds in de tijd dat het boek nog geschreven werd waren er al critici die het werk van Boccaccio als minderwaardig beschouwden, zoals men kan lezen in het voorwoord bij dag vier. Er wordt ook vandaag nog dikwijls geschreven dat het werk slecht onthaald werd en alleen gelezen werd door de burgerij en niet door de adel of de geleerden van die tijd. De handschriften die bewaard zijn gebleven zijn inderdaad dikwijls van lage kwaliteit maar er zijn ook verschillende luxueuze manuscripten bewaard gebleven die gemaakt werden voor de hoge adel zoals onder meer de Holkham misc. 49, de Codex Palatinus 1989 en de Arsenal Ms. 5070. We weten vandaag dat ook de hertogen van Milaan een exemplaar van de Decamerone bewaarden in hun bibliotheek in Pavia en Ludovico III Gonzaga, de hertog van Mantua, een exemplaar in zijn bezit had in 1472. Bij de intellectuele elite zal het echter tot in de vroege zestiende eeuw duren eer Boccaccio’s werk naar waarde geschat wordt als een voorbeeld van het gebruik van het vernaculair in de literatuur. Met twee edities die gedrukt worden in Venetië in 1516 begon men ook belang te hechten aan de correctheid van de tekst, waar men voordien weinig aandacht had aan geschonken. Beroemde schrijvers zoals Pietro Bembo en Jacopo Sannazaro gingen de stijl van Boccaccio als model van elegant proza overnemen. Niettemin werden de verhalen van Cimone (V.1), van Tito en Gisippo (X.8) en van Trancedi (IV.1) via het universitaire circuit in de Latijnse vertaling van Filippo Beroaldo reeds in de 15e eeuw over Europa verspreid.

Savonarola bekend om zijn antirenaissancistische boetepreken, boekverbrandingen en de vernietiging van kunstwerken, bekend als vreugdevuur van de ijdelheden, heeft in 1497 en 1498 op zijn brandstapels waarschijnlijk ettelijke exemplaren van het boek laten verbranden.

In de tweede helft van de 16e eeuw kwam er hevige kritiek van de inquisitie op het werk; er was kritiek op de moraliteit maar vooral op het feit dat geestelijken werden opgevoerd in amoureuze en scabreuze situaties. De Decamerone werd opgenomen in de eerste Index librorum prohibitorum van Paulus IV in 1559 en opnieuw in de tridentijnse index in 1564. De index van 1564 liet de mogelijkheid van een herziening open: “quamdiu expurgatae ab iis, quibus rem patres commiserunt”. Paus Pius V gaf voor de herziening een mandaat aan de “deputati” van de Academia Fiorentina onder de supervisie van de “Congregazione dell’Indice”. De commissie werd opgericht door groothertog Cosimo I de’ Medici en de bedoeling van de geleerden met onder meer Vincenzio Borghini, was om een belangrijk werk voor de Italiaanse literatuur en de Toscaanse taal te redden. De revisie werd gepubliceerd in 1573 bij de drukkerij van de Giunti’s in Florence met een voorwoord van Gregorius XIII die het werk gefinancierd had. In deze versie werden passages verwijderd die met ketterij te maken hadden of die de kerk of de geestelijkheid beledigden. Aan de amoureuze en erotische vertellingen werd niet geraakt, alleen werden de personages van priesters, monniken, nonnen en dergelijke vervangen door burgers of edelen. Maar dit was onvoldoende: kort na de publicatie werden 157 opmerkingen gemaakt door de Congregazione dell’Indice en het herziene werk bleef ondanks de verdediging door Vincenzio Borghini en door kardinaal Ferdinando de’ Medici op de index.

Maar de vraag naar het werk bleef bestaan en in 1582 kwam er een tweede herziening door Lionardo Salviati onder de patronage van Giacomo Buoncompagni (de hertog van Sora) en van groothertog Francesco I de’medici. Volgens sommigen kwam de vraag voor een nieuwe herziening van Paus Sixtus V, maar dit is zeer onwaarschijnlijk gezien de herziening geschreven en gepubliceerd werd gedurende het pontificaat van Gregorius XIII. Salviati wijzigde 52 van de 100 verhalen. Het werk werd in 1582 gepubliceerd in Venetië en het kende acht herdrukken tussen 1585 en 1638.

In 1578 vroeg Luigi Groto de zogenoemde ‘cieco d’Adria’ aan Fra Paolo della Mirandola, inquisiteur-generaal in Venetië, de toelating om een andere revisie te publiceren. In 1579 bedankte hij Mirandola voor de toelating en in 1588 werd zijn revisie gepubliceerd. Groto’s versie kende slechts twee herdrukken.

Ondanks het feit dat het werk op de index was geplaatst, en op de index zou blijven tot in 1892, was er vraag naar het origineel dat in Italië niet meer kon gedrukt worden, men trok dan maar over de Alpen en een boek in 1527 gedrukt in Florence, nu in de Biblioteca Nazionale Centrale van Florence als 22 A 4 2, werd gebruikt als basis voor een uitgave door Daniel Elzevier in 1665.

Ook veel later was er nog kritiek op het werk. In 1873, met het van kracht worden van de “Comstock Act”, stond het op de lijst van verboden werken van de “United States Postal Service”, het mocht met andere woorden niet meer via de post verzonden worden in de Verenigde Staten. Men kon zes maanden dwangarbeid krijgen voor het bezit van de Decamerone. In 1934 werd het werk nog in beslag genomen door de politie van Detroit.

In 2002 werd de Decamerone opgenomen in de lijst van Belangrijkste boeken uit de wereldliteratuur (Zweedse Academie), samengesteld op initiatief van de gezamenlijke Noorse boekenclubs en de Zweedse Academie.

De verhalen uit de Decamerone waren voor veel latere schrijvers een bron van inspiratie. Enkele voorbeelden:

Bronnen

Referenties

Energy FM (Taranaki)

Energy FM (Taranaki) was a privately owned radio station that broadcast from studios in New Plymouth, New Zealand. The station began life as a series of short term summer broadcasts during the mid-1980s until it secured a full-time license to broadcast on 93.2 MHz in late 1987. The station was set up by politician Steven Joyce who sold it to form Radioworks a few years later.

Energy FM was re-branded as More FM in 2004 as part of an initiative by then owner MediaWorks to extend the brand.

Energy FM ran four short term broadcasts while attempting to secure a full-time FM warrant from the New Zealand Broadcasting Tribunal. At the time the station was also in competition from a number of other companies also seeking the right to broadcast full-time on the FM band.

15 December 1986 – 31 January 1987

Fifteen months after the original hearings were heard the Broadcasting Tribunal granted FM warrants to Energy Enterprises Ltd and the Broadcasting Corporation of New Zealand (BCNZ) while another contender (Action FM Ltd) was denied a warrant.

In July 1987 the BCNZ appealed against the Energy FM warrant decision. At the time this had the potential impact of delaying the stations launch by up to six months while the appeal went through the High Court in Wellington customize a football uniform. The appeal was against the twelve-month period the BCNZ had to wait after Energy FM’s launch before it could go to air with its own rival station – ZMFM small glass bottle.

The High Court appeal was dropped in August 1987 clearing the way for the station to launch by the end of the year.

On 30 November 1987 the station commenced full-time broadcasts. Breakfast Host Darren Mills launched the station by playing Wang Chung – Let’s Go.