Cupa României 1937/38

Der Cupa României im Jahr 1938 war das fünfte Turnier um den rumänischen Fußballpokal. Sieger wurde wie im Vorjahr Rapid Bukarest, das sich im Finale gegen CAM Timișoara durchsetzen konnte.

Die Klubs der Divizia A stiegen erst in der Runde der letzten 32 Mannschaften ein. Es wurde zunächst jeweils nur eine Partie ausgetragen. Stand diese nach 90 Minuten unentschieden, folgte eine Verlängerung von 30 Minuten. Erst wenn diese ebenfalls unentschieden endete, wurde ein Rückspiel ausgetragen, um eine Entscheidung herbeizuführen. Endete auch das Rückspiel nach Verlängerung unentschieden, wurde so lange das Heimrecht getauscht, bis ein Sieger feststand.

1 Das erste Spiel gewann Rapid am 15. Mai 1938 mit 2:1 n.V. Nach einem Protest gegen das Ergebnis musste es aber wiederholt werden best fanny pack for runners.


1933/34 | 1934/35 | 1935/36 | 1936/37 | 1937/38 | 1938/39 | 1939/40 | 1940/41 | 1941/42 | 1942/43 | 1943–1947 | 1947/48 | 1948/49 | 1950 | 1951 | 1952 | 1953 | 1954 | 1955 | 1956 | 1957/58 | 1958/59 | 1959/60 | 1960/61 | 1961/62 | 1962/63 | 1963/64 | 1964/65 | 1965/66 | 1966/67 | 1967/68 | 1968/69 | 1969/70 | 1970/71 | 1971/72 | 1972/73 | 1973/74 | 1974/75 | 1975/76 | 1976/77 | 1977/78 | 1978/79 | 1979/80 | 1980/81 | 1981/82 | 1982/83 | 1983/84 | 1984/85 | 1985/86 | 1986/87 | 1987/88&nbsp bike water bottle;| 1988/89 | 1989/90 | 1990/91 | 1991/92 | 1992/93 | 1993/94 | 1994/95 | 1995/96 | 1996/97 | 1997/98 | 1998/99 | 1999/2000 | 2000/01 | 2001/02 | 2002/03 | 2003/04 | 2004/05 | 2005/06 | 2006/07 | 2007/08 | 2008/09&nbsp football jersey usa;| 2009/10 | 2010/11 | 2011/12 | 2012/13 | 2013/14 | 2014/15 | 2015/16

Rustenburg

Rustenburg (en afrikáans: ciudad de descanso), también llamada Rustenburgo, es una ciudad de 395.761 habitantes (Censo nacional de 2001) situada al pie de las sierras Magaliesberg en la Provincia del Noroeste en Sudáfrica. Cerca de la ciudad están las dos minas de platino más grandes del mundo y la refinería de platino más grande del mundo, PMR (Precious Metal Refiners: Refinerías de Metales Preciosos), que trata alrededor del 70 % del platino del mundo.

La ciudad fue establecida en 1851 como un centro administrativo de una zona fértil agrícola-ganadera, que produce cítricos, tabaco, cacahuetes, semillas de girasol, maíz, trigo y ganado. El 10 de febrero de 1859 fue fundada la Iglesia reformada neerlandesa en Rustenburg. Justo en el noroeste de la ciudad, el Presidente de la República de Transvaal, Paul Kruger, compró una granja de 5 km² en 1863.

Entre los primeros residentes de Rustenburg estaban pobladores del origen indio team usa soccer t shirt. Una de las primeras familias de origen indio fue la familia Bhayat, cuya contribución a la historia de la ciudad se encuentra marcada al renombrar la calle principal como ‘Calle Fatima Bhayat’. Fatima Bhayat y su marido Abubakr Ahmed Bhayat, los primeros residentes del origen indio, poseyeron una ferretería que suministró el equipo a crédito a Paul Kruger durante la Segunda Guerra Anglo-Boer, por lo que fueron recompensados más tarde con oro football socks size guide.

Rustenburg es una de las ciudades anfitrionas de la Copa Mundial de Fútbol de 2010 (Estadio Royal Bafokeng , 42.000 asientos).

Trois danses bavaroises

Trois danses bavaroises, Op 27, est une œuvre orchestrale d’Edward Elgar.

C’est un arrangement pour orchestre de trois des six chansons du recueil From the Bavarian Highlands d’Elgar. Les paroles originales sont écrites par la femme du compositeur Alice, comme un souvenir des vacances en Bavière en 1894 qu’Elgar a appréciées. En plus des titres (The Dance, False Love, Lullaby, Aspiration, On the Alm et The Marksmen), Alice Elgar donne aux chants des sous-titres d’après le nom de lieux visités pendant le séjour. Elgar garde les titres et les sous-titres dans l’adaptation orchestrale des trois chants.

La suite est créée au Crystal Palace la . Le spécialiste d’Elgar Dr Percy Young affirme qu’Elgar était à la direction tandis que l’Elgar Society (en) affirme que le chef d’orchestre est August Manns (en), chef d’orchestre résident de longue date au Crystal Palace. The Times du mentionne qu’Elgar a dirigé les danses (« in first rate style ») et Manns le reste du programme.

Les trois danses sont :


\relative c' \new Staff \with { \remove "Time_signature_engraver" } {
 \key g \major \time 3/8
  \acciaccatura <a' c>8 ^\markup (Vn) <g b>16-
<div class= kelme T-shirts

KELME Running Fitness Short-Sleeve Breathable Moisture Absorption Perspiration T Shirts For Man

BUY NOW

22.99
19.99

.\mf[ -.] 8.-> 16 -.[ -.] 8–
\acciaccatura
16-.[ -.] 8.-> 16 -.[ -.] 8–
}
“>


\relative c' \new Staff \with { \remove "Time_signature_engraver" } {
 \key d \major \time 3/4
  d2^\markup { \italic espress. } ^\markup (Hr) \<( cis4 b2\> cis4) d2\<( cis4 b2\> cis4) d2\<( fis4 a2\! bes4) b!2( a4) g2.
}

adminPosted on Tags ,

USS Arthur Middleton (APA-25)

USS Arthur Middleton (AP-55/APA-25) was a transport launched as the commercial cargo/passenger ship African Comet serving in the United States Navy during World War II. The ship, along with later sister ships SS African Meteor and SS African Planet, was at the time the largest all welded passenger/cargo ship. The ships, of 9,000 GRT and varying only in interior decorations, were designed for New York to South and East African service with accommodations for 116 passengers.

African Comet, ordered as American Banker, was laid down under a Maritime Commission contract (MC hull 106) on 1 July 1940 at Pascagoula, Mississippi, by the Ingalls Shipbuilding Corporation, launched on 28 June 1941, sponsored by Miss Mary Maud Farrell, and delivered 31 December 1941. The ship was acquired by the War Shipping Administration from the American South African Line, Inc., on 31 December 1941 and purchased by the Navy on 6 January 1942.

The ship was renamed Arthur Middleton (AP-55) on 7 January 1942 for Arthur Middleton, a member of the Continental Congress. The ship underwent initial conversion at Tietjen & Lang Dry Dock Co. yard in Hoboken, N. J. for operation as a civilian-manned convoy-loaded transport takeya classic glass water bottle. She was fully converted for service as a combat-loaded (attack) transport by the Union Iron Works, San Francisco, California after arrival in San Francisco from the South Pacific in June 1942. Commissioned on 7 September 1942, Commander Paul K. Perry, USCG, in command.

After Navy acquisition and preliminary conversion, but before full conversion and commissioning, the Middleton was pressed into service during a shipping crisis involving securing the South Pacific lines of communication and critical air ferry route with Australia. New Caledonia (codename “Poppy”), a key point in those lines, had been in some turmoil with Vichy governance and recent takeover by Free French and was threatened by the Japanese. Another key island, Bora Bora (codename “Bobcat”), was also to be heavily reinforced in early 1942 yet available shipping was extremely short. Major realignment, taken to the head of state level, was required. The Bobcat convoy was to depart Charleston, South Carolina and, as a result of the candidate ship President Fillmore being damaged in a grounding with repairs taking longer than the convoy schedule allowed, the Arthur Middleton was quickly substituted and sent to Charleston from New York, but without proper ballasting for newly installed armament.

Middleton turned out to be problematic with inadequate ballast for newly installed armament. She sailed for Charleston with a twelve degree list and then required work there. Work on Middleton and President Tyler, herself described as “a mess,” further delayed the convoy’s departure from 15 January, already a delay from 8 January

Chile Home VALDIVIA 10 Jerseys

Chile Home VALDIVIA 10 Jerseys

BUY NOW

$266.58
$31.99

, to 25 January. A large convoy carrying elements of “Poppy Force” was to leave New York and, to conserve escorts, the Navy recommended combining the Poppy convoy with the Bobcat convoy and the Army agreed. Just as the Poppy convoy was due off Charleston the Navy found it could not make Middleton and another ship, the Hamul ready for sea until 27 January when Middleton was again delayed until mid afternoon. Middleton sailed for Australia and then to Bora Bora in Convoy BC.100 arriving Bora Bora on 17 February. The delay with ships and some cargo required that the convoy BT.200 bound for New Caledonia via Australia, carrying Poppy Force (designated Task Force 6814) that became the Americal Division, sailed separately a few days in advance of the Bora Bora force.

After full conversion to an attack transport in San Francisco the ship was manned by a combined Coast Guard and Navy crew. The transport held shakedown training off San Diego, California and sailed for the Aleutian Islands on 23 December. She reached Amchitka on 12 January 1943 and, later that day, took on board 175 survivors from Worden (DD-352), which had run aground and broken up while covering the transport during the debarkation of her troops. However, before the day ended, Arthur Middleton herself ran aground after dragging anchor. Salvage operations involved completely unloading running belt pouch, blasting and removing the rocks from under the ship’s port side, and patching the holes which they had pierced in her hull. During this work, Arthur Middleton’s boats operated in Amchitak harbor unloading supply ships and moving Army barges. On eight different occasions, the grounded ship repulsed enemy float-plane attacks and was straddled by four bombs.

While in Alaskan waters, Arthur Middleton was reclassified an attack transport and redesignated APA-25 on 1 February 1943. The ship was finally refloated and got underway on 9 April in tow of Ute (AT-76) and Tatnuck (AT-27) for Dutch Harbor, Unalaska. There, work making temporary repairs continued through 17 June. She was then towed by the merchant ship SS James Griffiths and Cree (AT-84) to the Puget Sound Navy Yard, Bremerton, Washington, for correction of the damage. Arthur Middleton departed Seattle, Washington, on 6 September, bound for New Zealand. She arrived at Wellington on 12 October, via Suva, Fiji Islands. The ship took on marines and cargo and sailed to Efate, New Hebrides, for staging operations. She then steamed to the Gilbert Islands for the landings on Tarawa on 20 November. The ship remained off that bitterly contested atoll debarking troops and taking casualties on board until the 29th, when she got underway for Hawaii.

On 7 December, Arthur Middleton reached Pearl Harbor and began training operations. She sortied from Oahu on 23 January 1944 with Task Group (TG) 51.1, carrying marine reserves for the assault on the Marshall Islands. The transport remained in waters east of Kwajalein Atoll from 31 January through 15 February awaiting orders to disembark her troops; but, as part of the reserve force, they were not needed. During her time steaming off Kwajalein, she provided stores and fresh water to destroyers and smaller vessels, dispatched her boats on various assignments, and repaired damaged boats. On 15 February, Arthur Middleton sailed with the task group charged with invading Eniwetok.

Arriving off that atoll on the 17th, Arthur Middleton landed assault troops on Engebi Island and unloaded her cargo as needed by forces ashore. Two days later, she took marines on board for an assault on Parry Island. The landing there took place on the 21st and 22d and, the next day, the ship sailed for Pearl Harbor with American casualties and Japanese prisoners of war embarked. She paused en route at Kwajalein on the 26th to embark more troops and then resumed her voyage to Hawaii, arriving at Pearl Harbor on 8 March.

The attack transport held training exercises off Hawaii through late May. On the 30th, she sailed with TG 52.3 for the invasion of the Marianas. The ship arrived off Saipan on 15 June and debarked her passengers later that day at Charan Kanoa. She then began taking casualties on board while unloading her cargo. Although there were frequent air raid alerts during these operations, no Japanese planes came within range of the transport guns. She departed Saipan on 23 June, stopped at Eniwetok and Tarawa to pick up Army troops and Japanese prisoners, and continued on to Pearl Harbor where she arrived on 9 July.

After disembarking her passengers, she began the first of two voyages between San Diego and Hilo, Hawaii, carrying troops and equipment between the two points. At the end of these shuttle runs, the transport sailed for the Admiralty Islands. She arrived at Manus on 3 October and began preparations for the long-awaited operations to liberate the Philippine Islands. On 14 October, Arthur Middleton sortied with TG 79.2 and arrived in Leyte Gulf on the 20th. The ship remained in the area unloading troops until 24 October custom basketball uniforms, when she headed for Hollandia, New Guinea.

The attack transport returned to Leyte on 14 November, carrying personnel and supplies from Hollandia and Morotai, Netherlands East Indies. The next day, she sailed back to New Guinea and conducted training exercises in conjunction with Marine Corps units. On 31 December, the ship sailed with TG 79.4 for the invasion of Luzon and arrived in the transport area in the Lingayen Gulf on 9 January 1945 and landed her troops in the face of enemy air attack. During the operation, fifteen members of her crew were wounded by flying shrapnel from the guns of other vessels firing at the Japanese planes. The transport left Lingayen Gulf later that day to take on more supplies at Leyte and returned to Lingayen Gulf on 27 January.

During February and early March, Arthur Middleton carried out training exercises at Guadalcanal. On 16 March, the transport sailed with TG 53.1 for Ulithi, where staging operations were held for the Ryūkyū campaign. The ship discharged troops and cargo at Okinawa during the first five days of April and then returned via Saipan to Pearl Harbor. She was routed on to the west coast and arrived at San Pedro, Calif., on 30 April to begin a period of overhaul.

While the ship was still in the yard, Japan surrendered on 14 August 1945. The repair work was completed on 4 September, and Arthur Middleton was assigned to duty transporting relief forces to the Philippines and returning veterans to the United States. By the end of 1945, the ship had made two voyages to the Philippines. In January 1946, she underwent repairs at Terminal Island, California. Following the detachment of her Coast Guard personnel, Arthur Middleton was transferred to the Naval Transportation Service on 1 February 1946.

During the next four months, the transport made six round trips between San Francisco and Pearl Harbor. She then steamed through the Panama Canal and continued on to Norfolk, Virginia, where she arrived on 19 July 1946. The ship was placed out of commission at Norfolk on 21 October 1946 and placed in the Atlantic Reserve Fleet. At the end of a dozen years in reserve, her name was struck from the Navy list on 1 October 1958; and the ship was transferred to the Maritime Administration for layup in the James River. She was placed in the National Defense Reserve Fleet on 3 March 1959. The vessel was sold for $96,666 on 9 May 1973 to the Consolidated Steel Corporation, Brownsville, Texas, and was later scrapped.

Arthur Middleton won six battle stars for her World War II service.

There was another ship with the name Arthur Middleton, a Liberty (EC2-S-C1) launched and delivered May–June 1942, operating at the same time as the USS Arthur Middleton until sunk by an explosion off Oran, North Africa 1 January 1943. As of 2005, no other ship in the United States Navy has been named Arthur Middleton.

Konarzewo (powiat poznański)

Konarzewo – wieś w Polsce położona w województwie wielkopolskim, w powiecie poznańskim, w gminie Dopiewo, 15 km na południowy zachód od Poznania, przy drodze Dopiewo – Szreniawa.

Na północnym krańcu miejscowości przebiega autostrada A2 Berlin – Poznań – Warszawa. Dla jadących autostradą A2 w kierunku Poznania w pobliżu miejscowości znajduje się Miejsce Obsługi Podróżnych Konarzewo.

Wieś położona w otulinie Wielkopolskiego Parku Narodowego, 5 km na południowy zachód znajduje się obszar ochrony ścisłej Trzcielińskie Bagno

Wieś szlachecka położona była w 1580 roku w powiecie poznańskim województwa poznańskiego. W latach 1975–1998 miejscowość należała administracyjnie do województwa poznańskiego.

Prawdopodobnie pierwszy drewniany kościół wybudowano w miejscu obecnego jeszcze w XII w. Dokładniejsze informacje pojawiają się w dokumentach z 1370 r. z których dowiadujemy się, że był on pod wezwaniem św. Marcina i św. Piotra w Okowach. Jego fundatorami byli najprawdopodobniej Drogosławowie, którzy wówczas dziedziczyli Konarzewko. Miejsce drewnianego kościoła zastąpił na przełomie XVI/XVII wieku murowany kościół wzniesiony przez rodzinę Ostaszewskich. Został on poświęcony św. Marcinowi w roku 1636 r. Jak wynika z dekretu z dnia 25 października 1786 r. władza duchowna połączyła parafię Konarzewo z parafią w Dopiewie – postanowiono wówczas, że kościołem parafialnym będzie świątynia konarzewska. Dlatego też w 1803 roku rozebrano kościół dopiewski. w 1938 r. kardynał August Hlond ponownie z parafii konarzewskiej wydzielił nową parafię dopiewską.

W dniu wybuchu II wojny światowej proboszczem parafii był ks runners water bottle holder. Jan Laskowski, który przybył do Konarzewa z Wrześni, po tzw. “strajku dzieci wrzesińskich”, którego był duchownym przywódcą. Niemcy weszli do wsi 1 września i rozbili swój posterunek na placu przy kościele. Parafianie przez dwa miesiące mogli swobodnie uczestniczyć we wszystkich nabożeństwach odprawianych w kościele. Okupanci znając przeszłość ks. Laskowskiego często zjawiali się u niego i kontrolowali jego poczynania. W piwnicy plebanii przechowywany był przywieziony potajemnie z Buku łaskami słynący obraz Matki Boskiej Literackiej, przy którym każdego dnia modlił się samotnie ks. Jan Laskowski. 17 października na plebanii zjawiło się gestapo, aby przesłuchać proboszcza. Po tej wizycie, o godzinie 14.20 ks. Jan zmarł na atak serca. Został pochowany na cmentarzu parafialnym, a jego pogrzeb ze względów bezpieczeństwa należał do skromnych, choć uczestniczyło w nim wielu parafian.

Opieką duszpasterską nad parafianami zajął się po śmierci proboszcza ksiądz Czesław Sibliski z Dopiewa. Jego posługa nie trwała długo. Hitlerowcy aresztowali go 21 stycznia 1940 roku i więzili najpierw w Forcie VII, później w Chludowie i Lublinie. Życie zakończył w obozie Dachau, w którym zmarł 2 grudnia 1942 roku. Po aresztowaniu ks. Sibliskiego ówczesna dziedziczka Konarzewa Teresa Czartoryska poprosiła ks. Józefa Molskiego ze Skórzewa, aby co 2 tygodnie przyjeżdżał do Konarzewa i odprawiał Msze święte. 25 września 1940 roku z polecenia bpa Walentego Dymka przybył do Konarzewa nowy kapłan ks. Stanisław Waraczewski, który gorliwie troszczył się o ducha swoich parafian. Podczas próby śpiewów kościelnych 9 grudnia 1940 roku został wraz z młodzieżą aresztowany. Parafian po kilku dniach zwolniono kids soccer t shirts, natomiast ks. Stanisław nie powrócił już do Konarzewa, którego osadzono najpierw w Forcie VII, a później wywieziono do Oświęcimia, gdzie zmarł 10 września 1941 roku. Po tym wydarzeniu duszpasterzował ponownie ks. Józef Molski ze Skórzewa. Podzielił on los wielu wielkopolskich kapłanów. Aresztowano go 6 października 1941 roku i osadzono w Forcie VII, a następnie przewieziono do Dachau, w którym zginął 1 sierpnia 1942 roku.

W miejscowości funkcjonuje klub sportowy Orkan Konarzewo, założony w 1949 roku.

Club Deportivo Universidad Católica (rugby)

La rama de Rugby del Club Deportivo Universidad Católica es un equipo de Rugby chileno, de la ciudad de Santiago, en la Región Metropolitana.

Aun cuando el rugby ya se practicaba al interior de la Pontificia Universidad Católica de Chile desde 1933 waterproof bags for kayaking, año en el que, en el marco del cierre de las competencias atéticas inter-facultades, se enfrentaron los combinados de Arquitectura-Ingeniería y Politécnico con resultado de 17 a 9, la Rama de Rugby del Club Deportivo Universidad Católica fue fundada oficialmente en mayo de 1942 por iniciativa de entre otros Jorge Jhonson, Mauricio Wainer y Sergio Urrejola, quienes además contaron con el apoyo de Alberto Zamorano, difusor del rugby en la Universidad de Chile.

Desde 1948 Universidad Católica se desempeña en el Campeonato Central de Rugby de la Asociación de Rugby Santiago (ARUSA), del que se ha consagrado campeón en 19 oportunidades, siendo, a la fecha straw water bottle, el equipo más ganador del principal certamen del rugby de Chile.

Cabe destacar, además, que entre los años 2000 y 2002 Universidad Católica compitió de manera paralela en Campeonato Central de la Asociación de Rugby de Santiago y en Torneo del Oeste de la Unión de Rugby de Cuyo, transformándose el primer club chileno en participar oficialmente de un torneo de Argentina.

Su tradicional rival es Old Grangonian Club (Old Boys), institución frente a la que disputa el denominado el Derby de la Ovalada Chilena.

In Memoriam

Jüdischer Friedhof (Aldenhoven)

Der Jüdische Friedhof befindet sich in der Gerberstraße in Aldenhoven im Kreis Düren (Nordrhein-Westfalen).

Der Friedhof liegt versteckt hinter Garagen. Er wurde von 1820 bis 1935 belegt. Heute stehen dort nur noch fünf Grabsteine (Mazewot). Der Begräbnisplatz wurde 1939 an eine Privatperson verkauft. 1953 erwarb die Jewish Trust Corporation den kleineren belegten, etwa 158 m² großen Teil. Ursprünglich war der Friedhof siebenmal größer.

Koordinaten:

Aldenhoven | Boslar | Brück | Drove | Düren alt | Düren neu | Embken | Frenz | Gey | Gladbach | Gürzenich | Jülich | Kelz | Kettenheim | Langerwehe | Langweiler&nbsp defuzzer for sweaters;| Linnich | Lüxheim | Merzenich | Müntz | Pier | Rödingen | Tetz | Untermaubach

Jeff Simmons

Jeff Simmons, född den 5 augusti 1976 i Hartford, Connecticut, är en amerikansk racerförare.

Efter att ha blivit mästare i Barber Saab både 1998 och 1999 körde Simmons i Indy Lights, där han slutade sjua år 2000 running belt india. Han blev sedan tvåa i seriens ombildning i Infiniti Pro Series 2003, efter två delsegrar.

Simmons gjorde därefter sin debut i IndyCar Series 2004 i Indianapolis 500. Han nådde målflagg i sin debut med en sextondeplats. Han körde även på Kansas Speedway samma år.

Säsongen 2005 tillbringade Simmons i Infiniti Pro Series, där han ännu en gång slutade tvåa, den här gången besegrad av Wade Cunningham. Efter att ha vunnit premiären säsongen 2006 best office water bottle, fick Simmons chansen att köra för Rahal Letterman Racing i IndyCar, efter att Paul Dana dödskraschat under fri träning. Anpassningen gick så pass bra att Simmons tog sex topptioplaceringar i de sista sju tävlingarna.

Han inledde säsongen 2007 med samma team, men kunde inte matcha stallkamraten Scott Sharps resultat, vilket ledde till att Simmons fick lämna teamet efter drygt halva säsongen meat tenderising machine. Han körde därefter i Indy Lights under 2008.

Demostenes

Demostenes (gr. Δημοσθένης Dēmosthénēs, 384—322 p.n.e.) – najsłynniejszy mówca grecki, polityk, zażarty przeciwnik macedońskiej dominacji w świecie greckim.

Wywodził się z zamożnego rodu, ale został sierotą w dzieciństwie (jego ojciec umarł, gdy Demostenes miał 7 lat). Cierpiał w młodości niedostatek runners fuel belt, gdyż opiekunowie chłopca pozbawili go majątku. Po dojściu do pełnoletności rozpoczął długi proces z opiekunami. W końcu go wygrał, ale majątku już nie odzyskał. Aby zarobić na życie został logografem, czyli osobą piszącą mowy dla stron stających przed sądem. W owym czasie prawo ateńskie wymagało, aby strony osobiście broniły swych praw, a nie korzystały z usług adwokatów. Mowy te zyskały sobie takie uznanie, że Demostenes w bardzo krótkim czasie zdobył sporą klientelę. W trzydziestym roku życia porzucił zawód logografa i poświęcił się całkowicie działalności politycznej. W 355/354 p Paul Frank Shoes Couple.n.e. zagrzewał współobywateli do wzmocnienia floty wobec grożącej wojny z Persami.

Od 351 p.n.e. Demostenes całą potęgę swej wymowy zwrócił przeciwko Filipowi Macedońskiemu, uważając go za największego wroga swobód greckich 4 bottle hydration belt. Mowy przeciwko Filipowi, zwane „filipikami” przyniosły Demostenesowi wielką sławę. Już pierwsza mowa powstrzymała Filipa od zajęcia Termopil, co wydałoby Grecję środkową na jego łaskę i niełaskę. Trzema mowami olintejskimi Demostenosowi udało się skłonić Ateńczyków do ruszenia na pomoc oblężonemu przez Macedończyków Olintowi, ale flota ateńska przybyła po zdobyciu miasta. W dalszych filipikach Demostenes wzywał rodaków do zwiększenia zbrojeń, do podniesienia podatków, zredukowania wydatków na przedstawienia teatralne i zagrzewał do wytrwania w oporze.

W 338 p.n.e. Demostenes zawarł przymierze z Tebami, lecz bitwa z Filipem pod Cheroneą skończyła się straszną klęską sojuszników (338 p.n.e.), w wyniku której prawie cała Grecja została podporządkowana Macedonii. Demostenes, który brał udział w bitwie, nie potrafił obronić ojczyzny orężem, tak jak jej bronił wymową i uciekł wraz z innymi Ateńczykami z pola bitwy. Zaufania współobywateli jednak nie stracił, a nawet został postawiony wniosek obdarzenia go złotym wieńcem, najwyższą odznaką honorową tej epoki. Wskutek gwałtownego sprzeciwu stronnictwa promacedońskiego z Eschinesem na czele, sprawa uległa zwłoce aż do roku 330 p.n.e. Przy okazji uhonorowania wieńcem Demostenes wygłosił jedną ze swych najsłynniejszych mów: „O Wieńcu”.

Po śmierci Filipa Demostenes nie ocenił należycie młodocianego Aleksandra i wzywał do gwałtownego oporu przeciwko niemu. Zwycięstwo Aleksandra nad Tebańczykami (zbuntowane miasto zostało zdobyte, a jego mieszkańcy sprzedani w niewolę) wywołało taki popłoch w Atenach, że planowano nawet wydać wielkiego mówcę zwycięskiemu królowi.

W roku 324 p.n.e. uciekł do Aten skarbnik Aleksandra Harpalos, przywożąc z sobą olbrzymie sumy, ukradzione macedońskiemu królowi. Pomimo, że Demostenes był początkowo przeciwny udzieleniu mu azylu, Harpalos w Atenach pozostał, a jego pieniądze zasiliły ateński skarbiec i zostały oddane w pieczę Demostenesowi, który ich część zużył na potrzeby państwowe. Gdy Aleksander, który wówczas przebywał w Mezopotamii, zażądał zwrotu, Demostenes nie mógł się z tych pieniędzy rozliczyć i został skazany na zapłacenie ogromnej kwoty 50 talentów. Kara ta przekraczała finansowe możliwości mówcy. Demostenes uciekł na wyspę Eginę, skąd wrócił po roku glass bottles wholesale, po śmierci Aleksandra (323 p.n.e.). Odżyły wtedy nadzieje Greków na wyzwolenie się spod jarzma macedońskiego. Jednak wojna z Antypatrem wzięła niepomyślny dla Hellenów przebieg (zobacz: bitwa pod Krannon), i Ateny otrzymały macedońską załogę. Wtedy na wniosek Demadesa Demostenes został skazany na śmierć, przed którą uciekł do świątyni Posejdona na wyspie Kalauria. Znaleziony tam przez żołnierzy Antypatra, otruł się, by nie wpaść w ręce znienawidzonego wroga.

Znamy obecnie 61 mów Demostenesa (starożytni znali ich 65), 56 wstępów do wielkich mów i 6 listów, prawdopodobnie sfałszowanych. Na pięknie i wielkiej wartości jego mów poznali się już starożytni, którzy pilnie je studiowali. Pierwsze zbiorowe drukowane wydanie pism Demostenesa wyszło w 1504 u Aldusa w Wenecji. Pierwszych tłumaczeń Filipik na język polski dokonali Ignacy Nagurczewski (1774), A. Oskard (1869), I. Poeche (1883—1885). W wieku XX mowy Demostenesa były przekładane na język polski wielokrotnie przez kolejnych tłumaczy.

Jedną z najlepszych monografii o Demostenesie jest „Demosthenes und seine Zeit”, Schafera (2 wyd., 1885—87). W mowach Demostenesa odzwierciadla się przede wszystkim jego wielka miłość do ojczyzny i troska o jej dobre imię. Bardzo wysoki jest również etyczny poziom jego mów – rzecz w Attyce bynajmniej nie codzienna. Charakterystyczna jest w nich chłodna bezlitosna złośliwość przy równoczesnym braku poczucia humoru. Pod względem stylistycznym mowy jego nie mają sobie prawdopodobnie równych w całej literaturze krasomówczej świata, a znawców zachwyca ich artystyczna konstrukcja, niezwykła harmonia całości, bogactwo słownictwa, dobór i muzyka wyrazów, jędrność, zwartość i wyrazistość wypowiedzi[potrzebny przypis].

The Core

The Core è un film di fantascienza del 2003 diretto da Jon Amiel. Il film è uscito negli Stati Uniti il 28 marzo 2003, mentre in Italia è uscito il 17 aprile 2003 tenderize tough beef.

Trentadue persone a Boston muoiono improvvisamente nello stesso istante, mentre si trovavano apparentemente in ottima salute water bottle belt. Il dottor Josh Keyes, professore universitario di geologia, e il dottor Serge Leveque, esperto di armi ad alta energia, chiamati ad indagare sul fatto, scoprono che tutte le vittime avevano impiantato un pacemaker e che la causa della loro morte è stata un’anomalia nel campo elettromagnetico terrestre che ha mandato in tilt i dispositivi. Nel frattempo in Trafalgar Square a Londra avviene un altro fenomeno sospetto: tutti i piccioni della zona (che si orientano nel volo mediante il campo elettromagnetico) iniziano a disorientarsi e ad impazzire, fino a precipitare morenti contro i palazzi e creando panico e incidenti nella città. Anche lo shuttle Endeavour, a causa degli stessi disturbi nel campo elettromagnetico, accusa problemi alla strumentazione di bordo, tanto da dover effettuare al rientro dallo spazio un ammaraggio nel fiume di Los Angeles.

Inizialmente scettico dei risultati di Josh, il dottor Conrad Zimsky, noto scienziato e scrittore, convoca Josh al Pentagono per dichiarare quella che ha capito essere la realtà riguardo al destino della Terra: il campo elettromagnetico intorno al pianeta sta collassando perché il nucleo interno della Terra ha inspiegabilmente smesso di ruotare. A causa della progressiva scomparsa del campo elettromagnetico, non vi sarà più alcuna protezione contro le radiazioni cosmiche, che potranno letteralmente “arrostire” il pianeta, e Josh ritiene che, anche se ci fosse un metodo per rimettere in moto il nucleo, non sarebbe possibile raggiungerlo.
Sul punto di rinunciare a un piano per salvare la Terra, Zimsky, Josh e Serge si rivolgono a Edward “Braz” Brazzelton, un originale inventore che da anni ha in progetto una “nave” capace di penetrare nel sottosuolo per mezzo di un potente sistema di laser e ultrasuoni in grado di perforare la roccia, battezzata “Virgil”, nonché un materiale noto come “Unobtainium”, che, usato come rivestimento esterno, è estremamente resistente e riesce a convertire le elevate temperature e pressioni della Terra in energia per la nave.

Gli Stati Uniti d’America finanziano la costruzione della nave in pochi mesi sotto la supervisione di Braz, che si unirà all’equipaggio; Serge installa cinque potenti ordigni termonucleari destinati a far ripartire il nucleo, mentre Keyes sviluppa un’ottima tecnologia MRI per poter visualizzare l’ambiente esterno e guidare la nave, e arruola anche un hacker, Theodore “Ratto” Finch, molto giovane ma talmente abile da aver ricevuto 63 accuse di illecito informatico, che li aiuterà con le comunicazioni tra la nave e la superficie, ma anche e soprattutto ad evitare che la notizia dell’imminente disastro planetario si trasmetta velocemente via Internet e scateni il panico in tutto il mondo. La nave sarà pilotata da due astronauti, il comandante Bob Iverson e il maggiore Rebecca “Beck” Childs (che avevano compiuto l’ammaraggio dello shuttle ad inizio film).

La nave si inabissa nella crosta terrestre in corrispondenza della Fossa delle Marianne e comincia il suo viaggio verso il centro della Terra. Durante l’attraversamento del mantello, dopo alcune ore in cui tutto era andato bene, il veicolo entra inaspettatamente all’interno di un gigantesco geode con guscio di cobalto pieno di grossi cristalli di ametista all’interno, e uno dei cristalli si incastra nei laser causandone il blocco. L’equipaggio è costretto ad uscire dall’entrata del propulsore (inondandola di azoto liquido preso dall’impianto di raffreddamento) per togliere il cristallo tagliandolo, tuttavia entrando nel geode Virgil ne ha indebolito il guscio, che si rompe, e l’interno comincia a riempirsi completamente di magma; l’equipaggio riesce comunque a liberare i laser e ad uscire dal guscio di cobalto appena in tempo, ma qui il comandante Iverson muore cadendo nel magma a causa di un cristallo che cade e gli si conficca proprio nella testa rompendogli il casco e provocandogli una perdita di pressurizzazione ed una grave emorragia. A questo punto dovrà essere Beck a pilotare la nave fino al nucleo.

In seguito si rende necessario entrare in una zona in cui sono presenti nel magma grandi cristalli di diamante, uno dei quali colpisce la nave: il compartimento lesionato viene automaticamente espulso fluff remover from clothes, e purtroppo Serge vi rimane intrappolato all’interno. Quando la nave raggiunge il nucleo esterno, l’equipaggio scopre che una grossa e unica detonazione non sarebbe bastata a farne ripartire il moto, pertanto si ipotizza un piano alternativo: chiamare la base operativa e far attivare DESTINO, un progetto top-secret del governo americano (in cui Zimsky è in realtà coinvolto) consistente in un enorme macchinario capace di propagare forti terremoti attraverso il centro della Terra (DESTINO è l’acronimo di Dispositivo Energia Sismica Terrestre INterna Ondulatoria); pare però che sia stata proprio la sperimentazione di questo apparecchio a causare l’arresto della rotazione del nucleo della Terra, che origina tutti i problemi. Il suo utilizzo potrebbe avere effetti catastrofici, come l’esplosione di tutti i vulcani terrestri, ma sembra l’unica alternativa rimasta. Josh, conscio del rischio, convince tutti a far proseguire la missione di Virgil e chiede all’hacker Finch di sabotare i database di DESTINO, cosa che Finch riesce a fare appena in tempo, sottraendo tutta l’energia al macchinario pochi istanti prima che esso venisse azionato.

Zimsky a questo punto teorizza un’interferenza di più onde per far ripartire il nucleo: se le bombe venissero posizionate in punti precisi nel nucleo e fatte esplodere ad istanti precisi, l’interferenza reciproca delle onde d’urto riuscirebbe a generare la giusta energia. Insorge però un nuovo problema: a causa dell’elevata pressione le bombe non possono essere sganciate liberamente, perché fonderebbero subito, ma devono restare all’interno delle sezioni della nave fino a quando esploderanno, e Braz non ha progettato la nave per espellere i moduli se non sono danneggiati. L’unico sistema per poter liberare i “vagoni” da integri è sbloccare un comando idraulico situato nell’intercapedine alla temperatura nucleare di 9000 °F (valore pari a circa 4982 °C), quando le tute di protezione resistono fino alla metà di tale temperatura. Sarà Braz a sacrificarsi per questo, riuscendo ad entrare nell’intercapedine e a sbloccare il comando, per poi morire travolto dai gas roventi, anche se c’era ancora speranza di recuperarlo.

Zimsky e Keyes fanno sganciare le prime tre bombe innescate ma, a causa di un getto di energia dal nucleo, Zimsky rimane intrappolato nello scomparto poiché la quarta bomba è caduta e gli ha bloccato una gamba; decide così di farsi espellere con la bomba innescata, sacrificando la sua vita. L’ultima delle cinque bombe da sganciare, in base al calcolo di Zimsky, deve essere più potente delle altre per compensare la dispersione d’energia data dalla densità del nucleo esterno, minore di quella stimata, e l’unico possibile modo per potenziarla abbastanza è estrarre le barre di combustibile dal reattore di alimentazione della nave e posizionarle accanto all’ordigno. Poi, per trovare energia per la nave e sfuggire all’onda, Keyes e Beck, tra i quali sembra essere nato qualcosa, collegano i cavi elettrici alle pareti della nave che fungevano da schermo, trasformando l’immenso calore nell’energia sufficiente per far tornare la nave in superficie (la nave è ora ridotta a un solo modulo, quindi è molto più leggera, richiede meno energia e va molto più veloce).

Dopo le cinque grandi esplosioni nucleari, il nucleo riprende a girare salvando la Terra e tutti i suoi abitanti, e in tutto il mondo si avverte una forte scossa sismica.

A questo punto le autorità preferirebbero nascondere l’esistenza dell’operazione (temendo che si scoprano anche le loro dirette responsabilità, per via di DESTINO), ma Finch, da un cybercafe, inserisce tutte le informazioni su Internet, così il mondo conoscerà la verità e potrà dare il giusto tributo ai quattro eroi morti nel tentativo, andato a buon fine, di far ripartire il nucleo per salvare il pianeta.

A livello mondiale il film ha incassato 73 498&nbsp refillable water bottle;611 $ a fronte di un budget stimato in 60 milioni di dollari.

Altri progetti